Filiaalhouder: Onbeschoft

Omdat de bedrijfsleider en groenteman niet te vinden waren een foldertje gegeven aan een medewerker met de mededeling dat hij dat aan zijn baas moest geven en vertellen dat we buiten klanten oproepen om geen Israëlische aardappelen te kopen. Niet veel later verscheen de filiaalhouder buiten. Hij wilde niet dat we demonstreerden voor zijn deur, we moesten maar midden op de parkeerplaats gaan staan. Op zijn dreigement dat hij de politie zou bellen legden we hem rustig uit dat we de ingang van de winkel vrij laten maar dat we de klanten aanspreken en oproepen om geen Israëlische aardappelen te kopen. Dat hij dat niet leuk vond was toch echt zijn probleem.

Het zonnetje scheen lekker en veel klanten waren een stuk opgewekter en vrolijker dan de chagrijnige filiaalhouder. Een half uur later kwam hij weer naar buiten en meldde dat wij niet voor de deur mochten staan en geen klanten mochten aanspreken. Daarna vroeg hij naar onze vergunning. De melding aan de gemeente heb ik hem laten zien en daar stond toch echt AH-vestiging, 15 juni 2019 winkelcentrum Twekkelerveld. Omdat wij niet deden wat hij zei noemde hij ons onbeschoft. Na deze scheldpartij ging hij weer naar binnen.

Bij deze supermarkt komen relatief veel studenten en medewerkers van de universiteit, die vlakbij ligt. Klanten vertelden ons dat ze ze zeker geen Israëlische aardappelen zouden kopen. Een man vroeg hoe je dat kon zien en we vertelden dat dat gewoon op de verpakking staat en dat veel van de kleinere verpakkingen Israëlische aardappelen bevatten. Een stel gaf bij het verlaten van de winkel weer terug. Ze hadden het gelezen en de boodschap begrepen, zo konden we de folder hergebruiken. Toch altijd leuk als mensen meedenken.

Een lichte regenbui, maar voordat we er om een uur een eind aanbreiden was het al weer opgeklaard.

Actie Stadsveld gestrand

De tiende keer dat de Palestina Werkgroep Enschede consumenten wilde oproepen geen Israëlische aardappelen te kopen, strandde zaterdag 8 juni in Stadsveld. De bedrijfsleider van de Albert Heijn-vestiging aan de Wethouder Nijhuisstraat was resoluut: geen ‘’zijn klanten lastigvallende activiteiten’’ voor de AH-deur.

Nee, dat was daar geen openbare weg maar parkeerterrein van Albert Heijn. Het drietal flyeraars had dat te respecteren. Daar kreeg hun vrijheid van meningsuiting voor het eerst een knauw. Zowel vorig jaar als dit jaar was het tot nu toe mogelijk om klanten beleefd te vragen ‘geen Apartheidspieper aan de vork te prikken’. Of zij svp Israëlische aardappelen in de schappen wilden laten liggen. Dit als teken van solidariteit met het Palestijnse volk; meer dan 170 Palestijnse organisaties vragen om boycot van producten uit Israël, ook om niet in dat land te investeren en er sancties tegen in te stellen (bds).

Landelijk trok zaterdag in Utrecht een bds-campagne de aandacht, eveneens tegen aardappelen (en andere producten). Daar luidde de slogan ‘Stamp geen Palestijn Fijn’. Ook in ondermeer Assen, Amsterdam en Rotterdam zijn bds-activiteiten.

Zonnige Zaterdag

Net als vorig jaar hebben we dit jaar onze folder ‘Prik geen Palestijn aan je vork‘ uitgedeeld bij de Albert Heijn bij de Miro. Het was een zonnige zaterdag, een echte zomerse dag.

De meeste mensen hadden niet eerder van onze boycotoproep gehoord. Velen meteen solidair anderen ongeïnteresseerd, een enkeling geraakt vanwege een speciale band met Israël.

De groenteman bij de AH vond het allemaal wel best, maar met de klanten kwamen toch flink wat discussies los.

Een vrouw liet haar armband met davidster zien, maar wilde wel graag een foldertje hebben om te bestuderen en vertelde dat ze het beleid van Netanjahu niet ondersteunde. Een andere vrouw wilde weten of ik christen of moslim was, en riep op om te bidden voor vrede.

Niet iedereen stond open voor gesprek. Een jongen was in Israël geweest en had niet zo’n goede indruk van de Palestijnen die hij daar gesproken had, daarom verdienden ze onze solidariteit niet.

Flyeren in Nederlands/Duits grensgebied

Vooraf kreeg deze derde zaterdag-op-rij de AH-bedrijfsleider in Glanerbrug de beweegredenen van de Palestina Werkgroep Enschede uitgelegd. Opdat hij wist van de oproep voor zijn deur om geen Apartheidspiepers te kopen. ‘‘Jullie stonden hier vorig jaar toch ook? Als je wilt, kun je hier straks binnen koffie drinken.’’ Geen onsympathiek welkom in het grensdorp.

Menig Duitse passant wandelde, wenkbrauwen fronsend, langs de mannen met hun opvallende sandwichborden ‘Koop geen Israëlische aardappelen’ en ‘Prik geen Palestijn Aan Je Vork’.

Dat de Duitse Bondsdag een week eerder de BDS-actie als anti-semitisch had geoormerkt, was bekend. Niet dat ruim zestig Israëlische en Joodse academici zich fel tegen deze uitspraak van de Oosterburen hebben uitgesproken.

Wetend of onwetend, ook in Glanerbrug roept de aardappelboycot bij het winkelend publiek reacties op van uitgesproken tegen, dan wel voor. Minstens vijftig flyers konden worden uitgedeeld. Vaak bleef het contact beperkt tot een vriendelijke groet, zoals van die ene man. Pas toen hij voorbij was, was de tekst achter op z’n jack te lezen: ‘’Camp David’. Zou hij geweten hebben van het destijds in de VS gesloten en veelbelovende Camp David Vredesakkoord (1978), tussen Egypte en Israël, omtrent de toekomst van Palestina?

In Glanerbrug loopt deze zaterdag een man rond met achter op z’n jack de naam ‘Camp David’. Zou hij geweten hebben van het in 1978 gesloten, gelijknamige vredesakkoord tussen Menachem Begin, Jimmy Carter en Anwar Sadat? (FOTO: US govt. archives)

Aardappelboycot in perspectief

Martijn de Rooi bericht op de site van The Rights Forum De ‘Oorlog tegen BDS’ is hypocriet, destructief en tot mislukken gedoemd over onze aardappelboycot.

Hij vindt het een mooi woord, plaatst het in historisch perspectief en belicht vervolgens de hetze van de Israël-lobby om BDS verdacht te maken. Deze aanval op de vrijheid van meningsuiting staat bol van de hypocrisie. Zijn betoog is zeker de moeite waard om te lezen.

Wij hopen dat de landelijke publiciteit anderen inspireert om in hun eigen stad zelf ook een actie op te zetten.

Helmerhoek

Zaterdag 18 mei hebben vier mensen actiegevoerd voor BDS bij de Albert Heijn in de Helmerhoek. Direct aan het begin spraken we met de bedrijfsleider die meldde dat hij inderdaad veel verschillende soorten Israëlische aardappelen verkoopt, maar geen invloed heeft op het inkoopbeleid van Albert Heijn, wat natuurlijk niet helemaal waar is.

In gesprek met de bedrijfsleider

De actie had een rustig verloop, een divers publiek. Een meisje zei in het Engels geen Nederlands te lezen. Een ander vroeg waarom over er niets te lezen is in de media over wat wij vertellen. Al met al zijn er weer een flink aantal flyers uitgedeeld en gesprekken gevoerd over de onderdrukking van de Palestijnen.

Landelijke aandacht voor eerste actiedag

De eerste actiedag, vandaag 11 mei, van de campagne “Prik geen Palestijn aan je vork” van de Palestina Werkgroep Enschede, kon meteen op landelijke aandacht rekenen. Op de website van Christenen voor Israël stond op vrijdag 10 mei reeds een verklaring van opperrabbijn Binyomin Jacobs en dat bericht stond op haar beurt zaterdagochtend op de website van het Reformatorisch Dagblad.

Dat de actie op “een steenworp afstand” van de Enchedese synagoge en “in de onmiddellijke nabijheid” van het Mauthausenmonument zou staan, zoals rabbijn Jacobs schrijft en klakkeloos door de genoemde websites wordt overgenomen (in het RD zelfs met een foto van de synagoge), is pure misleiding van het landelijke publiek. Hemelsbreed is de afstand tot de Albert Heijn vestiging waar vandaag geflyerd werd bijna een kilometer en de actie richt zich ook helemaal niet tegen de joodse gemeenschap in Twente of waar dan ook, maar tegen de Israëlische regering en haar bezettings- en apartheidspolitiek. De vijf Albert Heijn vestigingen waar de komende zaterdagen nog geflyerd zal worden, liggen alle vijf op nog grotere afstand van de synagoge.

Ook het winkelend publiek heeft heel goed door dat het om Israël gaat en niet om de joodse gemeenschap. Diverse gesprekken die de flyerende leden van de werkgroep met mede- èn tegenstanders hadden gingen dan ook vrijwel uitsluitend over het beleid en de handelwijze van de Israëlische regering.

Bijzonder interessant was het gesprek met een Nederlandse militair die bij de marine werkzaam is en vertelde dat hij vrij recent nog met zijn marine-eenheid voor de kust van Israël en Gaza heeft gepatrouilleerd. Naast Nederlandse militairen en medewerkers van de Militaire Inlichtingen- en VeiligheidsDienst waren ook militairen van de Israel Defense Forces en de Mossad op het schip werkzaam en werd intensief samengewerkt. Ook zouden volgens hem afzwaaiende Nederlandse militairen dienst hebben genomen bij de IDF. Zo kwam – naast de consumptie van Israëlische aardappelen – nog een heel ander voorbeeld van Nederlandse ondersteuning van de Israëlische politiek aan de orde. En zo zie je ook maar weer, hoe informatief straatacties kunnen zijn.

Aardappelboycot

De Palestina Werkgroep Enschede roept op geen aardappelen uit Israël te kopen. Vanaf zaterdag 11 mei voeren leden daarvoor actie in winkelcentra. Ze zijn getooid met sandwichborden waarop de teksten ‘Prik geen Palestijn aan je vork’ en ‘Koop geen Israëlische aardappelen’. Komende zaterdag is de start aan het Van Heekplein. Passanten krijgen flyers uitgedeeld met daarop nadere toelichting.

Koop geen Israëlische aardappelen

De Palestina Werkgroep Enschede sluit aan bij de internationale campagne voor boycot, desinvestering en sancties, gericht tegen het beleid van de Israëlische regering. Al jaren lang roepen Palestijnse maatschappelijke organisaties (het zijn er minstens 170) op geen Israëlische producten te kopen. Hun appèl klinkt in navolging van destijds de internationale boycot van de Apartheid in Zuid-Afrika.

“Door geen Israëlische aardappelen te kopen (ook sinaasappelen, dadels, avocado’s enz.), laat u weten het niet eens te zijn met de Israëlische bezetting van Palestina. U kunt deze producten makkelijk laten liggen; er zijn in de supermarkt genoeg aardappelen uit andere landen te koop,” aldus de oproep.

Israël heeft sinds 1948 de meeste landbouwgronden van haar Palestijnse inwoners onteigend. Zonder enige compensatie. Bovendien onttrekt het land een groot deel van het grondwater onder de Palestijnse gebieden. Waar Israël zijn eigen bewoners moeiteloos de akkers laat beregenen, brengt de staat via het eigen waterleidingbedrijf Mekorot Palestijnse boeren hoge tarieven in rekening. Funest voor deze cultureel sterk aan hun grond gebonden bewoners. Zie recent onderzoekwerk van de stichting SOMO.

De bezetting van de Palestijnse Westelijke Jordaanoever levert Israël gebieden op, om nieuwe migranten naar toe te sturen en extra landbouwgrond te bewerken. Landbouw is een belangrijke pijler waarop de clandestiene nederzettingenpolitiek steunt.

Israël ontzegt Palestina de middelen (grond, water e.a.) om zich agrarisch te ontwikkelen. Sinds de bezetting in 1967 voert het een politiek van stelselmatige inbeslagname van Palestijnse grond en vernietiging van boomgaarden en gewassen. Enkel zo houdt kan Israël de mythe ‘Laat de woestijn bloeien’ in stand houden. Over de rug van de Palestijnse boeren. Vandaar de oproep ‘Koop geen Israëlische aardappelen’.

Postume gift oud-secretaris aan ‘Tent of Nations’

Wim Kramers tijdens het planten van olijfbomen in Palestina, februari 2013. Foto: Olijfboom Campagne ‘Houd hoop levend’.

Wim Kramers (82), toegewijd secretaris van de Palestina Werkgroep Enschede, overleed 30 december 2018. Op 5 januari 2019 was het afscheid in een overvolle Remonstrantse Kerk in Hengelo.

Wim Kramers was een veelzijdig man met een zachtmoedig en ruim hart voor de mens in de marge, zowel in Enschede als ver buiten onze landsgrenzen, zoals voor een kindertehuis in de Oekraïne en de kinderkampen van de Tent of Nations in Palestina. Op velerlei wijze heeft hij zich zowel in zijn arbeidzame als op pensioengerechtigde leven ingezet om de wereld tot een betere plek te maken voor zijn mede mens.

In 2013 maakte Wim met een veertig internationals een reis naar Palestina in het kader van de Olijfboom Campagne “Houd hoop levend”. Hij plantte daar zelf de olijfbomen, die hij en zijn vrouw Henny geschonken kregen bij hun veertigjarig trouwfeest.

Bij de uitvaart van Wim in januari jongstleden is nog eens een bedrag van 1550 euro ingezameld voor de Tent of Nations, een ecologisch project van de familie Nassar nabij Bethlehem/Palestina. Het geld is 9 februari j.l. op de Vrienden dag van de Tent of Nations in Driebergen overhandigt aan Daoud Nassar, projectleider en initiatiefnemer van de Tent of Nations. De Palestina Werkgroep Enschede vindt het een eer Wim Kramers als zijn secretaris te hebben gehad. Hij ruste in vrede.

Beelden van het andere Israël

Op donderdagavond 21 maart 2019 vond in de Ontmoetingskerk in Enschede een vrij unieke bijeenkomst plaats. Ondanks de uiteenlopende opvattingen over de situatie in Israël en Palestina en hoe daarmee om te gaan, organiseerden de classicale werkgroep Kerk & Israël, de stichting Oecumenische Vrouwengroep Twente-Bethlehem en de Palestina Werkgroep Enschede samen een informatiebijeenkomst over het Steuncomité Israëlische Vredes- en MensenrechtenOrganisaties (SIVMO). Ze konden elkaar vinden in de “steun voor het andere Israël”, zoals Jaap van der Vinne zijn inleiding had gedoopt.

Zoals ook al tijdens een eerdere bijeenkomst van de classicale werkgroep Kerk & Israël in ditzelfde kerkgebouw was gebleken, hebben veel mensen die aanvankelijk voluit achter de stichting van de staat Israël stonden en daar veel van verwachtten, in de loop van de tijd steeds meer twijfels gekregen. In ieder geval over het beleid van de achtereenvolgende regeringen ten aanzien van de kolonisten en de Palestijnen. Een beleid dat nooit helemaal los gezien kan worden van de houding van (de meerderheid van) de Israëlische bevolking. “Dit is niet het Israël dat mij destijds voor ogen stond,” zo verklaarde een oudere heer tijdens de bijeenkomst van vanavond die destijds drie maandsalarissen had overgemaakt op een steunfonds voor de opbouw van de staat Israël.

Dat het niet het Israël is geworden dat hen voor ogen stond geldt ook voor veel joden in Nederland, maar ook in Israël of elders in de wereld, zo maakte Jaap van der Vinne duidelijk. En één van hen, Anneke Mouthaan, nam in 1991 het initiatief tot de oprichting van het Steuncomité Israëlische Vredes- en MensenrechtenOrganisaties (SIVMO) dat het “andere Israël” wilde versterken. Steun wilde geven aan de vele organisaties en initiatieven in Israël zelf die zich tegen de Israëlische bezettingspolitiek richten en een brug proberen te slaan naar de Palestijnse bevolking in Israël zelf en in de bezette gebieden.

SIVMO steunt ‘het andere joodse geluid’ in Israël zelf; de stichting Een Ander Joods Geluid (EAJG), in 2001 eveneens op initiatief van Anneke Mouthaan tot stand gekomen, verwoordt het andere joodse geluid in Nederland. Beide organisaties, SIVMO en EAJG, delen met elkaar de initiatiefneemster en de achtergrond dat ze in de eerste plaats vanuit de joodse gemeenschap in Nederland zijn opgericht, maar staan verder volstrekt los van elkaar. Ze hebben elk een eigen bestuur, een eigen doelstelling en geen enkele formele band met elkaar, zo benadrukt Jaap van der Vinne.

De voorzitter van SIVMO is nog steeds een jodin, onder de andere bestuursleden komen ook andere achtergronden voor. Zelf is Jaap van der Vinne van 2013 tot 2015 penningmeester van SIVMO geweest. Hij heeft 40 jaar in het bankwezen gewerkt en was bepaald geen actievoerder. Hij kwam vooral als financiële man bij SIVMO binnen en maakte delen van de binnenkomende donaties (ongeveer € 100.000 per jaar) over naar de 10 tot 15 door SIVMO gesteunde Israëlische vredes- en mensenrechtenorganisaties. Gaandeweg is hij zich meer gaan verdiepen in wat deze organisaties met dat geld doen en om het met eigen ogen te aanschouwen is hij in 2015 en daarna nog een keer in 2016 in Israël en Palestina geweest.

Dankzij die bezoeken en de nadere kennismaking met de door SIVMO gesteunde projecten kan hij, bijvoorbeeld vanavond, ook een bijdrage leveren aan de tweede doelstelling van SIVMO naast de financiële ondersteun van groepen daar, namelijk het vergroten van de bekendheid onder de Nederlandse bevolking van die groepen daar en van hun activiteiten. De derde doelstelling, waaraan Jaap van der Vinne inmiddels ook een bijdrage levert, is het leggen van contacten tussen de organisaties daar in Israël en organisaties, beleidsmakers en media hier in Nederland.

De presentatie vanavond staat vooral in het kader van die tweede doelstelling en daartoe loopt Jaap van der Vinne een tiental door SIVMO gesteunde organisaties af. De hieronderstaande omschrijvingen zijn van zijn powerpoint-presentatie overgenomen:

  1. ActiveStills is een collectief van jonge Israëlische en internationale fotografen dat zich voor sociale verandering inzet. De fotografen zijn elke dag op pad om de strijd tegen de bezetting van de Palestijnse gebieden en tegen sociaal onrecht te documenteren.
  2. B’Tselem zorgt ervoor dat schendingen van mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden openbaar worden en aan de kaak worden gesteld. De rapportages van B’tselem zijn gezaghebbend en leggen binnen en buiten Israël veel gewicht in de schaal.
  3. Breaking the Silence. Jonge soldaten en officieren vervullen in bezet gebied hun militaire dienst. Achteraf zijn zij vaak geschokt over hun eigen gedrag jegens Palestijnse burgers. Een aantal van hen heeft een boekje opengedaan en verzamelt sindsdien getuigenissen van andere soldaten.
  4. Combatants for Peace. Dit is een groep van vroegere vijanden. Het zijn voormalige Israëlische soldaten en Palestijnse strijders die de wapens hebben neergelegd. Sinds 2006 vormen ze een beweging die zich inzet voor geweldloze beëindiging van het conflict.
  5. Hamoked geeft rechtshulp aan Palestijnen van wie de burgerrechten worden geschonden als gevolg van de Israëlische bezetting. Hamoked behandelt duizenden klachten per jaar en boekt in individuele gevallen vaak succes.
  6. De vrouwen van Machsom Watch staan dagelijks bij militaire controleposten in bezet Palestijns gebied. Ze houden het optreden van Israëlische soldaten in de gaten en rapporteren over misdragingen.
  7. Parents Circle. Honderden Palestijnen en Israëli’s die een naast familielid hebben verloren door wederzijds geweld, hebben zich georganiseerd. Ze vormen het levende bewijs dat verzoening mogelijk is. Ze steunen elkaar, geven les, houden conferenties en maken films en brochures.
  8. PCATI (Public Committee Against Torture in Israel) voert campagne tegen marteling en mishandeling bij de ondervraging van gevangenen. De organisatie doet onderzoek, publiceert rapporten, dient klachten in, geeft juridische bijstand en brengt discussie op gang.
  9. Peace Now is Israëls grootste en bekendste vredesbeweging. Peace Now streeft naar het opheffen van de bezetting en het tot stand brengen van een tweestaten-oplossing. De organisatie monitort de voortgaande uitbreiding van Israëlische nederzettingen en protesteert daartegen en doet veel aan educatie onder Israëlische jongeren.
  10. De organisatie Rabbis for Human Rights treedt op als de religieuze stem van het geweten in Israël. RHR is een grote, actieve organisatie die zich op vele manieren inzet voor sociale rechtvaardigheid en de rechten van Palestijnen. Ze heeft een uitgebreid educatieprogramma over mensenrechten voor leraren, scholieren en studenten, organiseert speciale mensenrechtenseminars voor aankomende soldaten en dialoogbijeenkomsten tussen druzen, christenen, moslims en joden, komt op voor gelijke rechten van de Arabische bevolking en de bedoeïenen in Israël, doet mee aan acties tegen het afbreken van huizen van Palestijnen, onteigening van grond en de afscheidingsmuur en voert acties om Palestijnse boeren toegang tot hun land te geven, helpt bij oogst en bij de verkoop van olijfolie. Meer dan honderd rabbijnen en rabbijnen in opleiding zijn aangesloten bij deze organisatie die sinds 1988 bestaat.

Aan de hand van fotobeelden die door de eerstgenoemde organisatie, ActiveStills, zijn gemaakt benoemt Jaap van der Vinne een aantal misstanden waar de verschillende door SIVMO gesteunde Israëlische vredes- en mensenrechtenorganisaties tegen in het geweer komen om de aanwezigen tot slot op te roepen om (via SIVMO) het andere Israël te steunen dat een einde wil maken aan de bezettingen een levensvatbare Palestijnse staat naast Israël ziet als een oplossing van het conflict.

Een en ander vormt onder het uit de achterbannen van de drie organisaties achter deze bijeenkomst afkomstige en dus breed samengestelde, bijna 30-koppige publiek, aanleiding tot uiteenlopende vragen en opmerkingen. Zo vertelt één van de aanwezigen die al 35 jaar lang 4 à 5 keer per jaar in Israël komt, er altijd weer van onder de indruk te zijn dat ‘gewone’ joden en Arabieren in Israël het over het algemeen heel goed met elkaar kunnen vinden. De kolonisten en andere fanatici vormen slechts een minderheid binnen de Israëlische bevolking, zo betoogt zij, en in plaats van ons steeds te richten op al het negatieve dat er ook in Israël is zouden we ook wat meer waardering mogen hebben voor de Israëlische high tech sector waar we allemaal van profiteren.

Daar brengt iemand anders tegenin dat – zeker na de aanvaarding van de Joodse Natie Wet vorig jaar – er een grote rechtsongelijkheid tussen joodse en niet-joodse inwoners van Israël is. Om nog maar te zwijgen van de inwoners van Palestina. Er worden wel vergelijkingen getrokken met het vroegere Apartheidssysteem in Zuid-Afrika. Hoe ziet de in Zuid-Afrika geboren Jaap van der Vinne dat? Deze verklaart de term ‘Apartheidsstaat’ in Israël natuurlijk erg omstreden is en vooral een belangrijk rol speelt in de politieke discussie, maar dat met name het pasjessysteem waarmee de Palestijnen in de bezette gebieden worden geconfronteerd bij hem zelf wel degelijke feitelijke herinneringen aan het systeem in Zuid-Afrika bovenbrengt.

Dat geldt ook voor de levensvatbaarheid van wat inmiddels over is van een Palestijnse staat. Het gebied is inmiddels zo verbrokkeld dat het economisch nooit levensvatbaar zal zijn. In die zin is datgene dat nu de Palestijnse staat zou moeten vormen volstrekt vergelijkbaar met de Zuid-Afrikaanse thuislanden, de Bantoestans. Daarop doorgevraagd verklaart Jaap van der Vinne dat het idee van een Tweestatenoplossing volstrekt irreëel is. Hij wijst op de Israëlische vredesactivist Jeff Halper die een lobby-organisatie is begonnen voor een One-State nation, maar dan met gelijke rechten voor iedereen in die staat. Ook de rechtse krachten in Israël bepleiten namelijk een One-State, maar dan met een blijvende joodse dominantie, ook al zou de joodse bevolking in de minderheid zijn in die ene staat.

Welke methodieken worden door de Israëlische vredes- en mensenrechten-organisaties gebruikt om het bestaande wij-zij-denken te doorbreken en om tot een ‘samen’ te komen, zo wordt gevraagd. Jaap van der Vinne legt uit dat de verschillende organisaties verschillende methodes hebben. Er zijn groepen die lotgenoten aan weerszijden van de grens opzoeken. Er zijn groepen die leed van de andere (de Palestijnen) zichtbaar willen maken aan een bevolking die voor een belangrijk deel vooral en uitsluitend haar eigen leed wil zien. En er zijn groepen die zij-aan-zij willen staan met de Palestijnen en hen in woord en daad ondersteunen bij hun protest.

Er is dus geen koepel die al deze geweldloze groeperingen bij elkaar kan brengen zodat ze samen een vuist zouden kunnen maken, krijgt iemand als antwoord op zijn vraag. Net als in Nederland heeft elke organisatie haar eigen doelstelling en opvatting. Ook SIVMO heeft binnen de bredere Israël- en/of Palestina-beweging een eigen signatuur en laat zich niet gemakkelijk met andere organisaties in één koepel samenbrengen. Overigens werkt SIVMO wel samen met soortgelijke Amerikaanse organisaties als de Jewish Voice for Peace en de New Israel Fund.

De oudere heer in het publiek die we aan het begin van dit verslag al lieten betogen dat dit Israël niet het Israël is waar hij destijds drie maandsalarissen voor had overgemaakt, krijgt ook het laatste woord. Hij is dus ernstig teleurgesteld in wat er van Israël terecht is gekomen en stelde “ik kan ze wel schieten”. “Maar”, zo betoogde hij vanavond, “ik ben enigszins bekeerd, want kennelijk bestaat er naast het Israël waar ik een hekel aan heb gekregen ook nog een andere Israël dat de hoop en de verwachtingen van toen nog levend houdt. En dat vind ik fijn om te horen. Misschien komt het dan toch nog goed.”

Jan Schaake
22 maart 2019